Στο Τελείωμα της Μέρας

Οι φωνές του κόσμου ακούγονται παραμορφωμένες, στο τελείωμα της μέρας

Μια μέρα που φεύγει δίχως να αφήσει κάτι πίσω της

Μια Βόλτα

Πατάω δυνατά, πατάω γερά
δε με νοιάζει τι αφήνω πίσω
Το κεφάλι χαμηλά, ο αέρας περνά
κι' εγώ λυγίζω
Λυγίζω κορμί, λυγίζω ψυχή κι αφήνω την πόρτα ανοιχτή
Να μπει μέσα, του χειμώνα η γλυκιά θαλπωρή

Αρχίζω πονάω, ψυχή πουθενά
θέλω να γυρίσω πίσω
Ένα γεράκι πετά, ένα άλογο καλπάζει
κι' εγώ θα σταματήσω;
Ποτέ δε θα το βάλω κάτω, ποτέ δε θα παραιτηθώ
κι' όποιος θέλει ας προσπεράσει
Ψυχή δυνατή, ψυχή που καρτερά
τον πόνο για να τη δαμάσει

Σέλα στενή, ρόδα γυμνή, η αλυσίδα γυρνά μανιασμένη
Χαζεύω τοπία στην ομίχλη, δεν κρυώνω
δε θέλω πια στο σπίτι
Η ώρα περνά, συννεφιάζει
Φυσάει πολύ, μερικές σταγόνες βροχή
χτυπάνε στο πλαστικό τζάμι
Κατηφόρα εμπρός κι' αφήνω πετάλι
Ανοίγω μια αγκαλιά, χαμόγελα απ' το πουθενά
Τι όμορφη που είναι η πλάση...

Η βόλτα τελειώνει, όμως μέσα μου συνεχίζει
Ακόμα μια μέρα γυρίζω σπίτι
Θάρθει ο καιρός, θάρθει μια βόλτα
που θα κρατήσει
όσο η γη θέλει μια φορά
γύρω απο τον ήλιο να γυρίσει

Κοιμόμουν και ξύπναγα

Κοιμόμουν και ξύπναγα σε μια θάλασσα απο συγνώμες

Τα πάντα σκισμένα, τα δίχτυα ξεφτισμένα και η πυξίδα να δείχνει συνέχεια το Νότο

Ο ουρανός, ο ουρανός μολύβι γεμάτος
με χτυπάει με λύσσα, πετώντας με στα κύματα

Δώσε μου το χέρι σου, δεν μπορώ άλλο να κρατηθώ

Η ανία θα με βουλιάξει χωρίς αύριο, αν δεν με κωπηλατήσεις στη στεριά
Είσαι το άλμπουρο μου, η σημαία μου, το γερό σκαρί μου

Χωρίς εσένα θα είμαι ένα εμπόρευμα δίχως πατρίδα, δίχως προορισμό, έρμαιο στα πτηνά του ουρανού

Και θάρθουν γρήγορα για μένα....

                                   Αθήνα, Τρίτη 10:40 22/7/08

Η ζωή μας είναι εδώ

[C-] Μου μιλάς, [bA+] με κοιτάς, [bB+] με αποφεύγεις [G-] ξανά
[C-] Έρχεσαι και [bA+] φεύγεις [F+] και με [G+] παρασέρνεις
[C-] Σαν άνεμος [bA+] γυρνάς, απο [bB+] ταξίδι [G-] μακρινό
[C-] Σε άγριες [bA+] θάλασσες, [F+] κατάρτι [G+] μεσιανό

[D+] Της ζωής μου [A-7] εσύ, [E-] ταξίδι  [B-7] αλαργινό

[A-7] Της ψυχής μου [D+] εσύ, το [E-] αθάνατο νερό

[D+] Μη μ' αφήσεις να [A-7] σ' αφήσω, [E-] μην τραβήξεις το [B-7] σχοινί

[A-7] Η ζωή μας [D+] είναι [E-] εδώ

[C-] Σ' ακουμπάω, [bA+] σε μυρίζω [bB+] και βυθίζομαι [G-] ξανά

[C-] Στα παλιά μας [bA+] μονοπάτια, στης [F+] αγάπης της [G+] χαρά

[C-] Μου έδωσες [bA+] όσα δεν είχες [bB+] και ακόμα πιο [G-] πολλά

[C-] Θα σου δώσω [bA+] όσα έχω και [F+] άλλα τόσα [G+] δανεικά

[D+] Της ζωής μου [A-7] εσύ, [E-] καλοκαίρι [B-7] δροσερό

[A-7] Της ψυχής μου [D+] εσύ, [E-] χαρούμενο πτηνό

[D+] Πάντα θα σε κρατάω  [A-7] πλάϊ μου, [E-] όσο [B-7] αναπνέω

[A-7] Η ζωή μας [D+] είναι [E-] εδώ

[C-] Όσες φουρτούνες [bA+] κι' αν έρθουν, [bB+] τρικυμίες, [G-] κατακλυσμοί
[C-] Το βαρκάκι μας [bA+] αντέχει, θα [F+] φτάσει πάλι [G+] στην ακτή
[C-] Και το πιο όμορφο [bA+] ταξίδι, [bB+] είναι [G-] αυτό
[C-] Που ακόμα [bA+] δεν το [F+] κάναμε [G+] μαζί.

Μια Μέρα

Η μέρα σέρνεται σαν γέρικη παντόφλα

Κυλιέται κάτω από τα χνούδια του κρεβατιού

Και τρυπώνει στις χαραμάδες του παρκέ για να βρει νόημα

Χαζεύει και χαζεύεται από περαστικά μηρμύγκια

στο δρόμο τους για το πρατήριο καυσίμων

Χειμώνας πια και οι τζίτζικες έχουν από καιρό

σιωπήσει τα καλέσματα τους

Η φύση αγριεύει και οι άνθρωποι ακολουθούν

ή μήπως το ανάποδο συμβαίνει;

Χαμένοι στη μονομανία τους

κυνηγούν συνήθως την ουρά τους,

σκοντάφτοντας στον ίσκιο τους

                                                                      Παρασκευή  15:49

                                                                      14/12/2001

Σε Οθόνες και Καλώδια…

Δεν είσαι αληθινή

Σε οθόνες και καλώδια κατοικείς

Με μαύρους κύκλους ζωγραφίζεις

Σε μαύρο φόντο με στολίζεις

Δεν είσαι ζωντανή

Δεν ξέρω πώς να σε μυρίσω

Σε θέλω και προσπαθώ να σκύψω

Να σκύψω για να μυρίσω μια τούφα από τα μαλλιά σου

Να πάρω κουράγιο από τα φιλιά σου

Μέσα στη στοργική αγκαλιά σου

Θα ήθελα να σε αγαπώ

Να μπορώ να σε γευτώ

Κάθε μέρα κάθε ώρα,

χωρίς να ζούμε χώρια

Μα εσύ ακροβατείς

Στοιχειώνεις τη ζωή μου κάθε βράδυ

Και η μέρα σε τρομάζει

Σε στέλνει κάπου μακριά, κάπου μες τη τρικυμία

Μα δε σε φοβάμαι ό,τι και να λες

Ξέρεις να κολυμπάς, ξέρεις από κακουχίες

Μη με φοβάσαι, απλά είμαι παιδί

Που δεν έμαθα ποτέ να ακολουθώ

Των μεγάλων τον καημό

Μείνε στο πλάι μου κι ας γκρινιάζω

Μείνε κι ας σε γκαντεμιάζω

Σε θυμάμαι και μ αρέσει

Τα μάτια σου, τα χείλη σου, το βλέμμα σου με γοητεύει

Αλλά το μυαλό σου μου το απαγορεύει

Δεν πειράζει

Ας κρατήσει ακόμα λίγο

Αρκεί να πιω των χειλιών σου το χυμό

Και μετά θα κοιμηθώ, παρέα μ’ ένα όνειρο απατηλό

Το πρωί ας με βρει πάλι μοναχό…

                                        Τέταρτη 5:18
                                                28/05/08