Η διαδρομή ενός προνοιακού επιδόματος

Ενώ όλοι ασχολούνται με μείζονα θέματα όπως πόσους πόντους χιόνι έπεσε, ποιοί δρόμοι χρειάζονται αλυσίδες, τι είπε ο τάδε βουλευτής στην τάδε επιτροπή,  και άλλα τέτοια σημαντικά, το κράτος καταρρέει με πάταγο αλλά κανείς δεν ακούει το παραμικρό.

Έφταιγε άραγε η κερκόπορτα;

Στις 29 Μάιου 1453, η Πόλη αλώθηκε από τις ορδές των Οθωμανών του Μωάμεθ του Πορθητή. Ύστερα από μήνες πολιορκίας, το προπύργιο της βυζαντινής αυτοκρατορίας πατήθηκε από την τούρκικη μπότα και αυτό το αποτύπωμα έμεινε εκεί, για πάντα ανεξίτηλο.

Τίποτα καινούργιο, τίποτα παλιό

Βιώνουμε την τελευταία μέρα της φετινής χρονιάς, μια μέρα απολογισμών και σκέψεων για τους περισσότερους από εμάς. Το 2011 σε μερικές ώρες θα είναι παρελθόν με ό,τι μας έφερε, και ένα φρέσκο 2012 θα έρθει στη ζωή.

Είναι όμως έτσι; Δεν νομίζω. Τίποτα παλιό δεν φεύγει, τίποτα καινούργιο δεν έρχεται. Η Πρωτοχρονιά, μια γιορτή που υμνεί τη γέννηση του καινούργιου έτους, είναι απλά μια ανθρώπινη εφεύρεση, ένας τρόπος να τονώσουμε την ανασφάλεια που έχουμε για το καινούργιο που έρχεται.

Ενοχλώ άρα υπάρχω

Παραφράζοντας την περίφημη ρήση του Ρενέ Ντεκάρτ, σκέφτομαι άρα υπάρχω, προσπαθώ να εξερευνήσω αν υπάρχει μια άλλη διάσταση στο θέμα ¨ύπαρξη¨.

Είναι πολύ εύκολο να ελέγξει, να διαπιστώσει κανείς ότι βρίσκεται εν ζωή. Ακούει τους χτύπους της καρδιάς του, ακούει το αέρα που κυκλοφορεί στους πνεύμονες του, χρησιμοποιεί τις υπόλοιπες αισθήσεις του. Είναι έτσι σίγουρος ότι ζει. Είναι όμως σίγουρος ότι υπάρχει;

Οξεία και περισπωμένη

Κάποτε είχαμε το πολυτονικό σύστημα. Οξείες και περισπωμένες παρέλασαν, κοσμούσαν, τόνιζαν καλύτερα την κάθε λέξη, ψιλές και δασείες έντυναν περίτεχνα το νόημα τους.

Μετά ήρθε η «πρόοδος» και το σύστημα γραφής άλλαξε από πολυτονικό σε μονοτονικό. Ένα και μοναδικό σύμβολο, ο τόνος, αντικατέστησε όλα τα άλλα. Αλλά αλήθεια τα αντικατέστησε;

Ίσως είχε έρθει η ώρα, τα πράγματα να γίνουν πιο απλά. Ένα σύμβολο αντί για τέσσερα, οικονομία συμβόλων και άλλα τέτοια…